Mother filmi üzerine

 Kendimi tekrar etmeyi sevmem!

Bu cümleyi kendini beğenmiş bir şair değil de , yaratıcının bizzat kendisi söyleseydi ne olurdu?

İnsanoğlu varoluşunu idrak ettiğinden beridir hem evrene hem de kendine anlam yüklemeye çalışıp duruyor.

Din , sanat , savaş ,barış bu yüzden var.

Varlığını idrak eden insan, nedenlerini kavramaya çalıştıkça , kendi hiçliği içinden problemler üretip kendini kaosa sürüklüyor.

Hiçlik ,problem,kaos… İnsanın kısır döngüsü.

Ya tanrı?

İnsanın ilk evini nasıl yarattı?

Ya her şeyi , kendisine inananı- inanmayanı yıkıntılar içinde bırakacak bir döngüyle sonlandıracaksa ?

Ya da ilk bakışta kaos gibi görünen düzenli yapılar içinde gerçeği biz anlayamıyorsak?

Bu sorulara cevap bulduğunu iddia eden din , kendi içinde semboller ve kattmanlar ile anlatıyor kendini.

Tanrı yaratım sürecinde kusurlu, ve yarattığı insanın oluşturduğu çoğunluk (toplum), zalim ve ahmak kalabalıklara dönüşüyor.

mother filmi linki

Bu kötülük içinde ‘’öteki’’ olabilirsen kazanıyorsun.İşte size yaratılışın anahtarı:

kaosun içinde öteki olabilmek!

İzlediğim Anne filminden sonra , her defasında şiir yazdığımda yaşadığım yaratma duygusunu yönetmen de hissetmiş olacak ki, Tanrıyı bir şair olarak betimlemiş. İlhamı bir türlü gelmeyen şair!

Şairin eşi rolündeki kadın , ruhül kudüsü yani saf sevgiyi temsil ediyor. Saf sevginin(evin kadını) ve onun kurduğu düzen yaratıcıyı (şairi) heyecansız ve keyifsiz bir varlığa dönüştürüyor.Bu sıradanlık eve gelen misafirler (Adem ve Havva)sayesinde değişiyor. Ta ki oğullarından (habil ile kabil) birinin diğerini öldürmesine kadar.kaos başlıyor. Kaosun içinde şaire (yaratıcıya) ilham verecek olay da gerçekleşiyor. Kadın bebeğine (isa’ya) hamile kalıyor . İlhamı gelen şair bu sayede bir kitap (kutsal kitap)yazıyor. İnsanlık bu kitapları tapacak kadar seviyor. Kaos iyice büyüyor.Kitabın yayıncısı (peygamber)kaosu körüklüyor.

Ve sevgi içimizde, Tanrı içimizde sözünü atıfta bulunarak insanlar bebek isayı parçalayarak etlerini yiyor. Bu kadar kaos ve kargaşayı kaldıramayan ve kurduğu düzenin yıkıldığını gören evin kadını bodrum katındaki (cehennem) yakıt tankını patlatıp evi (dünyayı) yok ediyor.

Kaosu çıkaranları affedebiliriz diyen tanrı , son sözü ‘’beni asla sevmedin ‘’ diyen yanarak ölen kadını (sevgiyi) tekrar yaratarak döngüyü en baştan kuruyor.

‘’Kendimi tekrar etmeyi sevmem’’ .

Bu bir insan sözü. Yaratmaktan ilham alan Tanrı bu sözün altındaki kibirden uzak tekrar tekrar var ediyor. Kaosu ,hiçliği, problemi…

Ve kim öteki olabiliyorsa o ilhama layık oluyor. kazanıyor.

#motherfilmiüzerine