Öyle içten yalanları var ki insanların ve gerçek gibi görünen samimiyetleri…
Bir an şüphe ediyorsun kendinden. Konforlu yaşam, alaşağı çekiyor tüm ahlakın insana verdiği niceliği. Oysa sen dimdik durarak gereken cevabı verecekken ,karşında eğilmiş bükülmüş insanların incelikli hesaplaşmalarıyla uğraşmak zorunda kalıyorsun.
Muktedirler ve menfaatperestler bir tiyatro metninin tarih boyunca süre gelmiş tüm ahmaklığını haykırıyorlar izleyenlerine. Nereden geldiğini, nereye gideceğini ,üremeyi ,sevişmeyi,gezmeyi,gülmeyi,okumayı,manevi olanı, elle tutulanı, bilineni,somutu,gerçekleri,göze dokunanı,duygusal olanı,aşk hikayelerini,basma kalıp pazarlamaları,akademik dille soslanmış açılımları,peşkeş çekilen fikirleri,mahcubiyeti,ihtişamı…
Bitmek bilmeyen palavralarla süsleyip anlatıyorlar sana.
Oysa şık elbiseler içinden ,rüzgarda aralık kalmış bir perde gibi fıkırdayıp duran kişilikleri ele veriyor kendilerini. Nezaketen susmak gerektiğine inandığımızdan mıdır ?Bilemiyorum. Eşit olsun diye koşturup durduğumuz adalet ,yoldan çıkmış insanlara şekil verme sanatı değil. Yanılmış kitleler her ne kadar buna inansa da…
İşte bu yüzden öylece , içtenlikle yalan söyleyenlere dur denilirse düzelecek her şey.
devletin en başı da olsa,yanı başında da olsa,dilimizde de olsa…
Dur diyebilirsek, yeniden başlayabilir her şey!
Yorumlar
Yorum Gönder