Yağmurla temizleniyor şehir.
Kirpikleri ıslanmış yalnızlar ve yalnızlıklar doyuyor
toprağa.
Sahnesi kurulmuş tüm oyuncular iniyor meydanlara.
Yağmur celladı oluyor makyajlı yüzlerin.
Tozlar suya karışıp çamura dönüşürken,
Sen beliriyorsun zihnimde.
Tertemiz.
Dupduru.
Tüm günahı dünyanın,
teslim olur bir ekim sonbaharına.
Elde edilmiş tüm kalabalıklar çekilirken kovuklarına,
Zihnim yapayalnız bir karmaşa.
Tüm ölümler bir çareymiş gibi inananların dilinde.
Oysa yaşayınca,
Ki bir sonbahar serinliğini solurken içine,
dağ yamacındaymışsın gibi.
Toprak kokar gibidir yaşamın koynu.
Yorumlar
Yorum Gönder